Column
Column: De vogels van Celler de les Aus
Net buiten de drukte van Barcelona, waar de stad zindert van toeristen, ligt een oase van rust: een adembenemende wijngaard verscholen in een natuurpark.
Hier, ver weg van de gehaaste wereld, lijkt het alsof de tijd stil staat. De vogels, met hun gezang, bepalen de sfeer – en meer nog, ze bepalen de namen van de wijnen. Rood, wit, oranje, bubbels – elke fles vertelt een verhaal, geïnspireerd door luchtacrobaten die de druiven beschermen. Hier voert de natuur, en daarmee natuurwijn, de boventoon.
Puurheid. Alsof de druiven een stukje van de omringende bomen en de heldere hemel hebben opgeslorpt. En ja, die hemel… De blauwe schijn ervan lijkt soms op een weerspiegeling van de nabijgelegen Middellandse Zee, alsof je in één oogwenk zowel lucht als water kunt zien. In deze serene omgeving, waar de stilte je bijna bedwelmt, is het moeilijk voor te stellen dat de stad op slechts een paar kilometer afstand wordt verscheurd door het geroezemoes van anti-toerismeprotesten.
Hier voel je alleen de wind, die zacht de geur van vers geplukte druiven en, met een beetje geluk, wat geuren van tapas meeneemt. Hemels, zou je zeggen, net zoals het zou zijn om onder een sterrenhemel te liggen, met een glas wijn in de hand. Maar de vogels hier zijn meer dan achtergrondmuziek. Beschermers van de wijngaard, hoeders van druiven. Als bezorgde ouders zweven ze boven de ranken, zorgen dat geen vijand – noch dier, noch element – hun kostbare vruchten in gevaar brengt. Alsof elke druif hun ei is, klaar om te barsten, en elke fles wijn hun kind, geboren uit het huwelijk tussen aarde en lucht.
Terwijl we verder het natuurpark in dwalen denk ik aan de mist die ik vanmorgen heb gemist. Een vreemde gedachte lijkt het, maar het contrast tussen de zachte ochtendmist en de heldere middaghemel voelt als een extra nacht. Een nacht waarin de sterren verdwenen, zoals sommige vogels dat doen wanneer de seizoenen veranderen. Geen medicane in aantocht – of was het medicare? Wie kan nog volgen, met al die nieuwsflitsen uit de wereld. Obama, Sanders, Biden, Harris... ze voelen zo ver weg hier, net als de stad zelf. Misschien is dat de echte magie van deze plek. Terwijl de wereld doordraait, vind je hier een stukje eeuwigheid, waar vogels, druiven en wind samenkomen om verhalen te vertellen. En terwijl je een slok neemt van die natuurwijn, proef je niet alleen de druiven, maar ook de tijdloze ritmes van de natuur zelf.
Kom waar blijven de tapas?